چارلز ای. فریچ
از دهسالگی پشت پنجرهی اتاقش در نیویورک با تلسکوپ ستارهها را تماشا میکرد و دفترچهاش را از ایدهی داستان پر میکرد. پس از آنکه در جنگ جهانی دوم چترباز بود و بعد روانشناسی خواند، اوایل دههی ۱۹۵۰ راهی لسآنجلس شد و به حلقهی نویسندگان جنوب کالیفرنیا پیوست؛ جمعی که ری بردبری و ریچارد متیسِن هم در آن بودند. میان آن جمع پُرهیاهو ساکتترین بود، اما طنز زیرپوستی خاصی داشت؛ از آن آدمهایی که در چلهی تابستان کارت تبریک کریسمس میفرستند.
قلمش میان علمیتخیلی، وحشت، فانتزی و داستانهای کارآگاهی در رفتوآمد بود و در روایتهای کوتاهش، طنز تلخ را با چرخشهای غافلگیرکننده در هم میآمیخت. افزون بر دهها داستان کوتاه و چند رمان جنایی که برخی را با نامهای مستعار نوشت، سالها در نقش ناشر و سردبیر مجلات علمیتخیلی و معمایی کار کرد و در دههی ۱۹۸۰ راه را برای چاپ آثار بسیاری از نویسندگان تازهنفس جنایی هموار کرد.