دنیل اف. گَلوُی
در جنگ جهانی دوم خلبان آزمایشی و مربی پرواز نیروی دریایی آمریکا بود؛ جراحتهای همان دوران بعدها سلامتیاش را تحلیل برد و در پنجاهوششسالگی به زندگیاش پایان داد. پس از جنگ، بیش از دو دهه در زادگاهش نیواورلیئنز در تحریریهی روزنامه کار کرد ــ از خبرنگاری تا معاونت سردبیری ــ و همزمان از اوایل دههی ۱۹۵۰ داستانهای علمیتخیلیاش را در مجلات مطرح آن دوره منتشر میکرد.
دغدغهی تکرارشوندهی آثارش جهانهایی است که ادراک انسان در آنها محدود، دستکاریشده یا تماماً ساختگی است؛ از جامعهای زیرزمینی در تاریکی مطلق گرفته تا یکی از نخستین روایتهای تاریخ علمیتخیلی دربارهی واقعیت شبیهسازیشده که دههها پیش از رواج این مفهوم، الهامبخش اقتباس تلویزیونی راینر ورنر فاسبیندر و بعدها سینمای هالیوود شد. نخستین رمانش نامزد جایزهی هوگو شد و بیش از سه دهه پس از مرگش، به پاس آثار کمتر دیدهشدهاش، جایزهی یادبود کوردوینر اسمیت را به او اهدا کردند.