خولیو کورتاسار
در پاریس سالها برنامهی مشخصی داشت: چهار ماه از سال را برای یونسکو از انگلیسی و فرانسوی به اسپانیایی ترجمه میکرد و هشت ماه دیگر را صرف نوشتن و نواختن ترومپت جاز میکرد. خولیو کورتاسار سال ۱۹۵۱ در اعتراض به حکومت پرون، آرژانتین را ترک کرد و تا پایان عمر در فرانسه ماند؛ هرچند وقتی در سال ۱۹۸۱ شهروندی فرانسه را پذیرفت، حاضر نشد از تابعیت آرژانتینیاش دست بکشد.
او از چهرههای اصلی شکوفایی ادبیات آمریکای لاتین در دهههای پنجاه و شصت میلادی بود و با داستانهای کوتاه و رمانهای ساختارشکنش، رابطهی سنتی نویسنده و خواننده را بر هم زد. کورتاسار به ادبیاتی باور داشت که خواننده را در ساختن معنا شریک کند؛ در داستانهایش واقعیت روزمره بی هیچ مقدمهای جای خودش را به اتفاقی غریب میدهد و ریتم روایت، مثل موسیقی جاز، مدام از مسیر پیشبینیشده بیرون میزند.