پیتر ماینکی
در بروکلین و میان بچههایی بزرگ شد که همه آرزوی بازیکن بیسبال شدن داشتند؛ برای همین تا دبیرستان علاقهاش به شعر را از بقیه پنهان میکرد. پیتر ماینکی پس از دو سال خدمت در ارتش و گرفتن دکتری، در سنپترزبورگ فلوریدا ماندگار شد، بیستوهفت سال کارگاه نویسندگی کالج اِکِرد را اداره کرد و نخست ملکالشعرای شهر خودش و سپس ایالت فلوریدا شد.
ماینکی در کنار شعر، داستان کوتاه هم مینویسد و برندهی جایزهی فلانری اوکانر شده است؛ با این حال هنوز پیشنویسهای اولش را با قلم در دفترچه مینویسد و همسرش جین کلارک ــ تصویرگر مجلهی نیویورکر ــ سالهاست با طراحیهایش همراه کتابها و یادداشتهای اوست. زبانش چه در شعر و چه در داستان ساده و بیتکلف است؛ با طنزی آرام که حتی در تلخترین لحظهها از احساساتیگری دور میماند.