سارا پینسکر
برای سارا پینسکر، ترانهسرایی و داستاننویسی دو روی یک سکهاند؛ او پیش از نویسندگی و همزمان با آن، خواننده و آهنگساز فولکراک بوده و چند آلبوم مستقل منتشر کردهاست. تحصیل در رشتهی تاریخ در بالتیمور ــ شهری که هنوز در آن زندگی میکند ــ به او یاد داد از نزدیک به زندگی روزمرهی آدمهای معمولی نگاه کند؛ نگاهی که پایهی اصلی بیش از پنجاه داستان کوتاه و رمانهای او شده و تا امروز چهار جایزهی نبیولا، دو هوگو، فیلیپ کی. دیک، لوکاس و تئودور استروجن برایش به همراه آوردهاست.
بخش چشمگیری از کارهایش روی مرز میان زندگی عادی و موقعیتهای غریب یا ناآرامکننده حرکت میکند؛ از موسیقی و حافظه و اجتماع گرفته تا فناوریهایی که بیسروصدا روابط خانوادگی را دگرگون میکنند. نخستین رمانش که درست چند ماه پیش از همهگیری کرونا منتشر شد، جهانی را تصویر میکرد که در آن برگزاری کنسرت و تجمعهای عمومی بهخاطر بیماری و ناامنی ممنوع شدهاست؛ همان پیوند ملموس میان تجربهی انسانی و ایدههای گمانهزن که در داستانهای کوتاهش هم پُررنگ است.