سوشیانت نجات‌پور

هر صدایی بلند می‌شود تا آن‌چه را در دیده‌ی خود مهم می‌داند، به گوش دیگری برساند. البته این صدا فقط محدود به صوت نیست. صدایی که می‌گویم می‌تواند در قالب نقشی باشد که بر تابلوی نقاشی اعتراضی، فریادش را مصور کرده‌است؛ می‌تواند شعری باشد که در عین زیبایی هجاهایش، در نکوهش وجه کریه‌المنظر جامعه سروده شده‌است؛ می‌تواند نثری باشد که اشک کسانی را که صدای بی‌صدایشان به آسمان‌ها نرسیده بخشکاند و روی کاغذ بنشاند. به گمان من، فلسفه‌ی وجودم پذیرایی از همین صداهاست. برای شنیدن صداهای بیش‌تر و داشتن کلید درِ اتاق‌های بیش‌تری که در آن‌ها صدایی مطلوب بیابم، زبان‌های فرانسه، سوئدی و انگلیسی را آموخته‌ام. تلاشم این است که گاه صدای دل خود و گاه صدای دیگری را که توجهم را به خود جلب کرده به گوشی برسانم.