قانون بنیادین ربومعلم‌ها روشن است: آن‌ها هر کاری را که به صلاح کودکان باشد انجام می‌دهند و همه‌ی قوانین دیگر در برابر این قانون فرعی‌اند؛ تا روزی که غروب از راه می‌رسد، اما هیچ کودکی از مدرسه به خانه برنمی‌گردد.
برش‌هایی از «فردا مدرسه دایر است»
،،
غروب داشت از راه می‌رسید. در شهرها هیاهوی خیابان‌ها فروکش می‌کرد و زن‌ها در آشپزخانه‌ها با کارهایشان تلق‌وتلوق آرام و دل‌نشینی به راه انداخته بودند. در روستاها زنجره‌ها آواز خود را آغاز کرده بودند و بوی خنک خاک بلند می‌شد. با این‌همه در همه‌جا، چه شهر و چه روستا، آمدن بچه‌ها از مدرسه دیر شده بود.
چند نفری تماس گرفتند؛ اما دستگاه‌های تلفن رباتیک مدرسه‌ها همان پاسخ همیشگی را می‌دادند: «مدرسه‌ها برای امروز تعطیل شده‌اند. اگر پیامی بگذارید، برای فردا ضبط خواهد شد.»
،،
گلویی فلزی صاف شد و صدایی فلزی با طنینی رسا گفت: «ما برای خدمت به کودکان ساخته شده‌ایم. کودکان قلب جامعه‌اند. هر گونه که کودکان پرورش یابند، آینده همان‌گونه رقم خواهد خورد. من هر کاری را که به صلاح کودکان باشد انجام خواهم داد؛ این قانون بنیادین من است. همه‌ی قوانین دیگر در برابر صلاح کودکان فرعی‌اند.»
،،
«جادوگرها واقعی‌ان؟ شما ربات‌ها از جادوگرها چیزی می‌دونین؟ از آدم‌ها چی؟ یه ربومعلم می‌تونه شکسپیر رو بفهمه؟»
صدای نازک فلزی پاسخ داد: «جادوگران هم واقعی‌اند و هم غیرواقعی. جادوگران بخشی از واقعیت ذهن‌اند و ذهن انسان واقعی است. ما ربومعلم‌ها گنجینه‌ی ذهن انسان هستیم. همه‌ی حکمت و دانش و آرمان‌های نوع بشر را در خود داریم. آن‌ها را برای شما کودکان امانت نگه می‌داریم. صلاح شما بر هر قانون دیگری مقدم است. متوجه شدید؟»
غروب داشت از راه می‌رسید. در شهرها هیاهوی خیابان‌ها فروکش می‌کرد و زن‌ها در آشپزخانه‌ها با کارهایشان تلق‌وتلوق آرام و دل‌نشینی به راه انداخته بودند. در روستاها زنجره‌ها آواز خود را آغاز کرده بودند و بوی خنک خاک بلند می‌شد. با این‌همه در همه‌جا، چه شهر و چه روستا، آمدن بچه‌ها از مدرسه دیر شده بود.
چند نفری تماس گرفتند؛ اما دستگاه‌های تلفن رباتیک مدرسه‌ها همان پاسخ همیشگی را می‌دادند: «مدرسه‌ها برای امروز تعطیل شده‌اند. اگر پیامی بگذارید، برای فردا ضبط خواهد شد.»
صدای زنگ تلفن‌ها در خانه‌ها بلند شد.
«جانی هنوز از مدرسه برنگشته؟»
«نه. جین چی؟»
«هنوز نه. نمی‌دونم چی معطلشون کرده.»
«حتماً یه برنامه‌ی تازه‌ست. خب، ربومعلم‌ها بهتر می‌دونن. زودی برمی‌گردن.»
«آره، معلومه. نگرانی بی‌مورده.»
بچه‌ها نیامدند.
پس از مدتی چند ماشین به‌سوی مدرسه‌ها راه افتادند. ربات‌ها به پیشواز والدین آمدند و والدین مضطرب را به داخل هدایت کردند، اما بچه‌ها به خانه برنگشتند.
و بعد درست وقتی نگرانی در سراسر سرزمین ریشه می‌دواند، ربات‌ها پیاده به راه افتادند؛ همه‌ی ربات‌ها، از دبستان‌ها و دبیرستان‌ها و دانشگاه‌ها. کل نظام آموزشی پیاده به راه افتاده بود و ربومعلم‌ها می‌گفتند: «بیایید به داخل خانه برویم که بنشینید.» در همه‌ی خیابان‌های شهرها و گذرگاه‌های روستاها، ربات‌ها وارد خانه‌ها می‌شدند.
«چه بلایی سر بچه‌ها اومده؟»
«اگر به داخل خانه بروید و بنشینید…»
«چه بلایی سر بچه‌ها اومده؟ همین‌حالا بهم بگو!»
«اگر به داخل خانه بروید و بنشینید…»
فولاد، الکترون‌ها، سیم‌ها و مغزهای رباتیک انعطاف‌ناپذیر بودند. چه‌طور می‌شد فولاد را به حرف درآورد؟ در سراسر سرزمین مردم به داخل خانه‌هایشان رفتند و نگران نشستند تا توضیحی بشنوند.
بیرون، در خیابان‌ها، هیچ‌کس نبود. از خانه‌ها صدای بهت و عذاب برمی‌خاست. پس از مدتی همه‌جا ساکت شد. ربات‌ها از خانه‌ها بیرون آمدند و پیاده به مدرسه‌ها برگشتند. سکوت غریب و ناگهانی فاجعه در شهرها و روستاها حکم‌فرما شد.
بچه‌ها به خانه برنگشتند.
صبح آن روز پیش از آن‌که ربات‌ها پیاده راه بیفتند، جانی مالون۱، پسر شهردار، با شوق‌وذوق از تخت‌خواب بیرون پرید. پیژامه‌اش را درآورد، شلوارش را پوشید و پابرهنه به اتاق خواب مادرش دوید. مادرش در خوابی عمیق فرورفته بود و جانی با تردید دستی به شانه‌اش زد.
«مامان!»
کسی که خوابیده بود تکانی خورد. مادرش با صورتی که هنوز به‌خاطر کرم هورمونی۲ کمی برق می‌زد، به‌سمت او برگشت. چشم‌هایش را باز کرد. لحنش کلافه بود.
«چی شده، جانی؟»
«امروز همون روزه، مامان جون. یادته؟»
«کدوم روز؟» ابروهایش بالا رفتند.
«مدرسه‌ی جدید امروز باز می‌شه. حالا ما هم مثل بقیه ربومعلم داریم. صبحونه‌م رو آماده می‌کنی، مامان؟»
«آخه مامان، آملیا که رباته، فقط ربات. امروز روز خاصیه. می‌خوام بابا قبل از این‌که برم توی درس حسابم کمکم کنه. نمی‌خوام ربومعلم فکر کنه من خنگم.»
اخم مادر از سر کلافگی بیش‌تر در هم رفت و گفت: «ببین، هیچ دلیلی نداره که آملیا نتونه مثل همیشه صبحونه‌ت رو آماده کنه. فکر نمی‌کنم بیدار کردن بابات هم کار عاقلانه‌ای باشه. می‌دونی که صبح‌ها دوست داره تا دیروقت بخوابه. حالا برو بیرون و بذار بخوابم.»
جانی مالون رو برگرداند و لحظه‌ای با خودش کلنجار رفت، چون می‌دانست آن‌قدر بزرگ شده که نباید گریه کند. حالا آهسته‌تر راه می‌رفت و وارد اتاق پدرش شد. مجبور شد تکانش بدهد تا بیدار شود.
«بابا! پا شو، بابا!»
«چه خبر شده؟ ای بابا، جانی.» چشم‌های خواب‌آلود پدر سرد و بی‌روح بودند. «این وقت صبح چی می‌خوای آخه؟»
«امروز اولین روز ربومعلم‌هاست. نمی‌تونم تمرین‌های درس حسابم رو حل کنم. قبل این‌که برم مدرسه کمکم می‌کنی؟»
پدر با تعجب به او خیره شد و گفت: «ربومعلم‌ها پس این وسط به چه دردی می‌خورن؟ قراره بهت درس بدن. اگه حساب بلد بودی که دیگه ربومعلم لازم نبود.»
«ولی اگه درسم رو بلد نباشم، ممکنه ربومعلم‌ها عصبانی بشن.»
پایان
پایان بخش رایگان
نشر اسب هیچ حامی مالی یا سرمایه‌گذاری ندارد؛ دارایی ما وقت و
دل‌بستگی چند نفر است و البته خوانندگانی که برای ادبیات مستقل ارزش قائل‌اند: انتخاب
میان ده‌ها اثر، متنی که سطر‌به‌سطر سنجیده و بارها ویرایش شده، و جلدی که اختصاصاً
برای همان اثر طراحی شده‌است.
«حمایت ویژه» یعنی سهم بیش‌تری از این مبلغ
مستقیماً به دست پدیدآورنده‌ی اثر می‌رسد.
دیدگاه خوانندگان