خروجی غربی

،،

شاید عجیب باشد در شهرهایی که بر لبه‌ی پرتگاه تلوتلو می‌خورند، جوان‌ها هنوز به کلاس درس بروند ــ کلاسی شبانه درباره‌ی هویت سازمانی و برندسازی محصول ــ اما رسم دنیا همین است، چه در زندگی و چه در شهرها: دَمی سرگرم خُرده‌کاری‌های روزمره‌ایم و دَمی دیگر در آستانه‌ی مرگ و فرجامِ همیشه‌درکمین ما نقطه‌ی پایانی بر آغازها و میانه‌های ناپایدارمان نمی‌گذارد، تا همان دَم که سرانجام می‌گذارد.

،،

نادیا نیازی نمی‌دید استفاده از گوشی‌اش را محدود کند. در شب‌های کِش‌دار گوشی مونس تنهایی‌اش بود؛ درست مثل بی‌شمار جوان دیگری که در آن شهر در خانه‌هایشان حبس شده بودند. در شب‌هایی که اگر گوشی نبود در تنهایی و سکون می‌گذشتند، سوار بر آن تا دوردست‌های دنیا می‌رفت. فروریختن بمب‌ها، ورزش کردن زنان، هم‌آغوشی مردان، گره خوردن ابرها و موج‌هایی را تماشا می‌کرد که شن‌ها را به‌سوی خود می‌کشیدند؛ درست مثل لیس زدن‌های خراشنده‌ی هزاران زبان فانی، گذرا و روبه‌زوال؛ زبان‌های سیاره‌ای که روزی خودش هم به پایان می‌رسید.

،،

شخصیت آدم‌ها رنگ ثابتی مثل سفید یا آبی ندارد، بلکه شبیه صفحه‌نمایش‌های روشنی است که نورِ بازتاب‌یافته از آن‌ها تا حد زیادی به دنیای اطراف بستگی دارد.

،،

در اواخر بعدازظهر سعید به نوک تپه رفت، و نادیا به نوک تپه رفت، و آن‌جا به جزیره و دریا خیره شدند، و سعید درست در همان نقطه‌ای ایستاد که نادیا ایستاده بود، و باد موهایشان را می‌کشید و به بازی می‌گرفت، اما هم‌دیگر را ندیدند، چراکه هریک تنها لحظاتی کوتاه، و در زمان‌هایی متفاوت، بر بلندای تپه ایستاده بودند.

،،

در سراسر جهان آدم‌ها داشتند از جاهایی که پیش‌تر بودند کنده می‌شدند؛ از دشت‌های حاصلخیزی که حالا از خشکی تَرَک برمی‌داشتند، از روستاهای ساحلی‌ای که زیر هجوم امواج دریا نفس‌نفس می‌زدند و از شهرهای لبریز از جمعیت و قتل‌گاه میدان‌های جنگ.

،،

هم‌زمان که شبه‌نظامیان جای پای خود را در شهر محکم می‌کردند و آخرین سنگرهای بزرگ مقاومت را در هم می‌شکستند، آرامشی نسبی بر شهر حاکم شد. اما این آرامش با دو چیز رنگ می‌باخت: یکی فعالیت پهپادها و هواپیماهایی که از آسمان بمب می‌ریختند ــ پرنده‌هایی آهنی که در شبکه‌ای پنهان با هم کار می‌کردند و اغلب به چشم نمی‌آمدند ــ و دیگری، اعدام‌های پیداوپنهانی که حالا دیگر بی‌وقفه در جریان بودند؛ پیکرهایی که مثل ریسه‌های اعیاد از تیرهای چراغ‌برق و بیلبوردها آویزان بودند. اعدام‌ها موج‌موج شهر را درمی‌نوردید. وقتی محله‌ای پاک‌سازی می‌شد، اهالی می‌توانستند انتظار دوره‌ی کوتاهی از آرامش را داشته باشند؛ البته تا زمانی که کسی دست از پا خطا کند. چون تخلفات، هرچند اغلب اوقات کاملاً فله‌ای به آدم‌ها نسبت داده می‌شدند، اما مجازاتشان همیشه بی‌رحمانه بود.

،،

پدر سعید هر روز غروب، در مسیر برگشت به خانه، سر مزار همسرش پا سست می‌کرد. یک بار همان‌طور که آن‌جا ایستاده بود، چشمش به چند پسربچه افتاد که داشتند فوتبال بازی می‌کردند. دیدن این صحنه دلش را باز کرد و یاد مهارت‌های خودش در آن سن‌وسال افتاد؛ اما کمی بعد متوجه شد آن‌ها پسربچه نیستند، نوجوان‌ها و جوان‌هایی‌اند که توپ زیر پایشان در واقع سر بریده‌ی یک بُز است. پیش خودش گفت: «وحشی‌ها.» اما یک‌باره دوهزاری‌اش افتاد که سر بُز هم نیست؛ سر انسان است، با مو و ریش. دلش می‌خواست باور کند که اشتباه دیده؛ که هوا دارد تاریک می‌شود و چشم‌هایش دارند آلبالوگیلاس می‌چینند. همان‌طور که سعی می‌کرد نگاهش را از آن‌ها بدزدد، همین حرف‌ها را در دلش تکرار می‌کرد، اما حالتی در چهره‌ی آن جوان‌ها بود که جای هیچ شک‌وشبهه‌ای برایش باقی نمی‌گذارد.